26 czerwca – wspomnienie Świętego Josemaría Escrivá de Balaguer

Josemaría Escrivá de Balaguer urodził się w Barbastro (w Hiszpanii) 9 stycznia 1902 roku. Rodzice – pobożni i przykładni katolicy – ochrzcili go cztery dni po narodzinach.

Kiedy Josemaría miał dwa lata bardzo ciężko zachorował. Zdaniem lekarzy nie miał szans na przeżycie. Jego matka obiecała Matce Bożej, że jeśli uratuje chłopca, pójdzie z nim w pielgrzymce do sanktuarium w Torreciudad. Znajdowało się ono w Pirenejach, niedaleko granicy z Francją. Po tym ślubie mały Josemaría w niewytłumaczalny po ludzku sposób wyzdrowiał. Wiele razy potem słyszał od swojej matki: „Maryja przeznaczyła cię do czegoś wielkiego, bo wtedy bardziej byłeś umarły niż żywy”.

Zimą, na przełomie 1917-1918 roku, zdarzyło się coś, co wpłynęło decydująco na przyszłe losy Josemaríi Escrivy: w czasie Bożego Narodzenia w miasteczku spadł śnieg. Niedługo potem Josemaría spostrzegł na nim ślady bosych stóp. Dostrzegłszy wielkie poświęcenie karmelity bosego, do którego należały te ślady, Josemaría postanowił zostać kapłanem, aby stać się dyspozycyjnym dla Boga. 27 listopada 1924 roku nagle umarł jego ojciec.

2 października 1928 roku, podczas rekolekcji przeżywa wizję dzieła, do którego Bóg go powołuje. Ten dzień przyjmuje się za datę założenia Opus Dei (Dzieła Bożego), w którym świeccy mężczyźni i kobiety uczą się dążyć do świętości na drodze zwykłej codzienności i zajęć.

„Dominus ut videam” – „Panie, abym przejrzał” – ten akt strzelisty ks. Escriva powtarzał często przed założeniem Opus Dei i pod koniec życia. Choć mało kto o tym wiedział, w tym czasie rzeczywiście tracił wzrok.

Panie, nie mogę już nic więcej uczynić,
a mimo to muszę być silny dla moich dzieci.
Nie widzę dalej niż na trzy metry,
a muszę patrzeć w przyszłość,
aby wytyczać drogę dla moich dzieci.

„Twoja miłość winna się dostosować
do potrzeb innych ludzi, a nie twoich.”

 „Do szczęścia nie jest potrzebne
wygodne życie, lecz zakochane serce.”

 „Kłamstwo posiada wiele aspektów:
niedopowiedzenie, półprawda, oczernianie…
Ale zawsze jest bronią tchórzy.” 

„Wielka świętość polega na codziennym
wykonywaniu drobnych obowiązków.”

„Nawrócenie jest sprawą jednej chwili.
Uświęcenie – dziełem całego życia.”