Liturgia Męki Pańskiej

Wielki Piątek to jeden z najbardziej przejmujących dni w całym roku liturgicznym. Tego dnia Kościół nie sprawuje Eucharystii. Gromadzimy się w ciszy, aby wejść w tajemnicę Męki naszego Pana – Jezusa Chrystusa. W naszej parafii wierni licznie uczestniczyli w Liturgii Męki Pańskiej, która prowadziła nas krok po kroku przez wydarzenia Golgoty.

Liturgia rozpoczęła się w ciszy. Kapłan wraz z asystą wszedł do prezbiterium i padł na twarz przed ołtarzem. Ten prosty, a jednocześnie bardzo wymowny gest przypomina, że w Wielki Piątek stajemy wobec największej tajemnicy miłości Boga do człowieka. Ołtarz pozostaje obnażony – jakby świat na chwilę zatrzymał się pod Krzyżem.

Następnie wysłuchaliśmy liturgii słowa, której centrum stanowił opis Męki Pańskiej według św. Jana. Ta Ewangelia pozwala zobaczyć wydarzenia Wielkiego Piątku w niezwykłym świetle. To nie jest jedynie historia skazańca prowadzonego na egzekucję. W opisie św. Jana widzimy objawienie królowania Chrystusa. Żołnierze narzucają Mu purpurowy płaszcz, wkładają na głowę koronę z cierni i podają trzcinę jak berło. Choć czynią to z drwiną, ich gesty ukazują prawdę: Jezus jest Królem. Korona z cierni, znak przekleństwa świata zranionego grzechem, staje się zapowiedzią zwycięstwa, jakby ciernie przemieniały się w diadem chwały.

Po liturgii słowa nastąpiła uroczysta modlitwa powszechna, jedna z najbardziej charakterystycznych części liturgii Wielkiego Piątku. Jej forma jest wyjątkowa i bardzo starożytna – sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. W tym dniu Kościół w szczególny sposób modli się za cały świat. W tej modlitwie Kościół obejmuje swoją troską wszystkich ludzi: modli się za papieża, za biskupów, kapłanów i wszystkich wierzących, za katechumenów przygotowujących się do chrztu, za jedność chrześcijan, za naród żydowski – lud pierwszego przymierza, za wszystkich, którzy wierzą w Boga, za tych, którzy Go jeszcze nie znają, a także za rządzących państwami i za wszystkich ludzi doświadczonych cierpieniem. To niezwykła chwila liturgii, w której Kościół staje pod Krzyżem Chrystusa i obejmuje modlitwą całą ludzkość. W ten sposób uświadamiamy sobie, że ofiara Jezusa nie dotyczy tylko jednej wspólnoty czy jednego narodu, lecz jest darem zbawienia dla całego świata.

Po modlitwie powszechnej rozpoczęła się druga część liturgii – adoracja Krzyża. Uroczyście wniesiony Krzyż został stopniowo odsłonięty przy trzykrotnym śpiewie: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Patrzymy na Krzyż jak na tron naszego Króla, który przez miłość zwyciężył grzech i śmierć.

Liturgia zakończyła się obrzędem Komunii Świętej oraz przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. W ciszy Wielkiego Piątku Kościół trwa przy Chrystusie, który oddaje życie za świat.